Toen het vuur doofde…
We zaten met ruim 400 vrouwen en meisjes rond het Vuur in de Sacred Space. Het kloppende hart van het Springflower Festival. Een samenkomen en ontmoeten van vrouwen en meisjes van alle leeftijden, de jongste waren baby’s en de oudste deelneemster was 79 jaar. Een samenkomen in tribe. Om ons gedurende vier dagen te herinneren hoe het is om in tribe te zijn en te leven. Om je eigen plek in te nemen en iedere vrouw te zien en te eren op haar plek.
Het Vuur in het Hart van de Sacred Space
Op de eerste dag was het Vuur aangestoken, verwelkomd in de Sacred Space, het kloppende hart van dit samenkomen. De plek waar we iedere dag samen de dag startten en waar je altijd naar toe kon gaan om je te verbinden met het Vuur of in stilte te zijn.
Sisters, my sisters
Come and gather around the Fire
Bring your Daughters, bring your Mothers
Bring your Great, Great, Greatgrandmothers
And feel welcome
And feel welcome
Op de dag van het Vuur…
Zo zaten we daar ook op de ochtend van de tweede dag, notabene de dag van het Vuur. En toen kwam de mededeling….op last van de brandweer en Staatsbosbeheer moest ons Heilige Vuur gedoofd worden. Vanwege de warmte, de droogte en de bosbranden die al woedden. Ik ervoer deze mededeling als een schokgolf door het Veld en als een schokgolf in mij.
Het raakte iets ouds en dieps in mij. De pijn van het heilige wat niet wordt gezien, erkend en geëerd. Teniet wordt gedaan. Vernietigd. Onteerd.
Te weten dat vuur niet zomaar vuur is. Zoals water niet zomaar water, aarde niet zomaar aarde en lucht niet zomaar lucht. Het weten dat wij dit ten diepste zijn en ons allen verbindt hier op Aarde! Natuurlijk snapte mijn rationele mind heel goed waarom het vuur uit moest. En dat deze beslissing juist ook werd genomen uit bescherming van het bos. En er was tegelijkertijd ook die schrik in mij. Bovendien nam ik waar dat iets in mij dit meteen ging duiden: dit was een uitnodiging om mijn innerlijke vuur aan te zetten. Met mijn innerlijke vuur te verbinden. Niet buiten mij te zoeken wat ín mij is… En zo had ik zomaar over mijn schrik heen kunnen stappen…
Rouwen is eren
Maar dat ken ik al zo goed… Ik ben positief ingesteld, zie altijd mogelijkheden en uitnodigingen, ben niet van ‘bij de pakken neer zitten’. Ik heb een optimistische aard, ben flexibel en heb een innerlijke bereidheid om met het leven en de stroom mee te bewegen. Prachtige kwaliteiten, al zeg ik het zelf.
En…daardoor ben ik vaak te snel gegaan. Te snel voor mijzelf en voor mijn innerlijke meisje. Te snel voor mijn ziel en te snel om werkelijk te kunnen voelen. Zo ook te snel om het Leven werkelijk toe te laten. Dit Aardse Leven dat zowel vreugde als pijn kent.
Snel door…zodat ik het niet wérkelijk hoef te voelen wat er in de diepte geraakt werd… Wel tot een bepaalde laag, de laag waar te nog te doen was. En dan weer door. Hoofd weer op, positief zijn! En wéér kwam ik terug bij het kleine meisje dat haar moeder verloor. Dat meisje wilde zo snel mogelijk een nieuwe moeder. En dan heel lief zijn zodat het niet nog een keer zou gebeuren.
Dus terwijl ik daar zat, bij het Vuur dat gedoofd werd, met tranen die over mijn wangen liepen, voelde ik dat ik dat het tijd was dit oude patroon achter me te laten. Om tijd en ruimte te nemen om verdriet te voelen, schrik te voelen. Daarmee juíst dat wat was te eren en van daaruit pas te openen voor het nieuwe. Dood, verlies, schrik, rouw toe te laten en zo juíst het Leven meer toe te laten. Want hoe welkom is het nieuwe echt als er niet om dat wat verloren is gegaan gerouwd wordt?
Van Vuur naar Water
Na het doven van het Vuur verlieten we allen de Sacred Space en op mijn moment keerde ik terug. Daar waar de vuurschaal had gestaan stond inmiddels een mooie grote teil gevuld met water en een paar prachtige bloemen er in. Daar knielde ik neer, om te zitten, te voelen en te zijn. Nergens overheen te stappen, niet in drama te gaan, maar werkelijk te voelen en toe te staan. Trouw te zijn aan mijn innerlijke beweging. Zo gebeurde het dat mijn handen op een gegeven moment mijn drum pakten en begonnen te drummen. En begon ik te zingen, of werd ik gezongen…
Sisters, my sisters
Come and gather around the Water
Bring your Daughters, bring your Mothers
Bring your Great, Great, Greatgrandmothers
And feel welcome
And feel welcome
Toen het klaar was stond ik op en voelde ik me schoon. Ja, zo klopt het.
Natuurlijk Vrouwzijn
In het 4-luik Natuurlijk Vrouwzijn creëren we alle tijd om te voelen, te vertragen en diep af te dalen in het vrouwelijke. In het yin. We openen ons voor wat er is en voor wat er gevoeld mag worden. Je bent welkom om deze verstillende en verdiepende beweging te gaan ervaren. Vanuit de openheid, bereidheid en verwondering om jezelf en je zusters in de bedding van dit Vrouwen 4-luik, deze Vrouwencirkel, op diepe lagen te ontmoeten.
Voel je de roep, het verlangen om in te stappen in deze vrouwencirkel? Of wil je dat nog wat verder onderzoeken? Laat het me weten, dan plannen we een vrijblijvend telefonische afspraak in om (als we elkaar nog niet kennen) kennis te maken. Om contact te maken over je verlangens en eventuele vragen te beantwoorden.
