Waar het donker mij bracht…

“Ik geef mij over aan het donker, om dieper uit te komen bij de Bron en mijn essentie.” Dat was de intentie waarmee ik mijn individuele Darkness retreat startte op vrijdag 2 januari. Vier dagen en vijf nachten in het donker. Alleen. Geen afleiding, geen input van buiten, niets. Wat had ik daar een groot verlangen naar! En uiteraard vond ik het óók spannend.

Het donker als bron van voeding

Het donker is voor mij een diep voedende plek. Daar voel ik me veilig, geborgen, omhuld, gekoesterd, gedragen en diep ontspannen. Gedragen door Moeder Aarde. Een grote uitnodiging om mijn aandacht helemaal naar binnen te laten vallen. De zintuigen die zo gewoon zijn om naar buiten gericht te zijn, helemaal naar binnen te richten. Zo mijn innerlijke wereld (of ‘innerlijk landschap’ zoals de Taoïsten zo mooi zeggen) waar te nemen. Te voelen, te zien, te horen…

En dan als eerste…..slapen! Heel veel slapen! Doordat er geen licht is blijft de pijnappelklier melatonine (het slaaphormoon) aanmaken. Nou ben ik sowieso al dol op slapen en nu was dat zo mogelijk nog fijner. Steeds op een diepere laag te rusten. Te voelen hoe moe ik eigenlijk was. Doordat ik zoveel op me had genomen. Dat wat ik niet op me had te nemen, maar bij de ander had te laten..!

Wat ik in het donker kon gaan zien

De 2^e nacht had ik een bijzonder heldere droom…

Met mijn rechteroog zie ik al een aantal jaren minder helder dan met mijn linkeroog (terwijl het verschil bij de opticien minimaal is). Ook in het donker was het mij opgevallen dat mijn linkeroog helderder en meer geopend voelde dan mijn rechteroog. Die 2^e nacht droomde ik dat er een vlies loskwam van mijn rechteroog, dat in het binnenhoekje vast bleef zitten. Ik knipte het vliesje zelf met een fijn schaartje los. Toen ik wakker werd nam ik waar dat ik werkelijk meer helderheid en openheid was in mijn rechteroog en dat nam toe in de dagen die volgden.

Zo was er letterlijk en figuurlijk een schel van mijn rechteroog gevallen. Waar mijn linkeroog al wel had gezien dat het zo niet langer kon en wat er wél nodig was. Wilde mijn rechteroog dat nog niet zien. Oftewel waar mijn gevoel en lichaam al heel duidelijk een grens hadden waargenomen, wilde mijn ratio, inlevingsvermogen en wilskracht nog doorgaan en iets nog niet onder ogen zien.

Diepe overgave aan het donker

Vervolgens werd ik in de dagen en nachten die volgden steeds dieper meegenomen. Dieper mijn lichaam in. Soms was er de impuls om wat Healing Tao Qi Gong* te doen, want daar heb ik het afgelopen jaar toegewijd in getraind en dat voelt als de weg naar huis. De weg van Thuis.

Maar met name werd er overgave gevraagd. Juist níet het donker en het niets gaan opvullen met yoga, qi gong, meditaties, ademwerk, drummen, wat dan ook… Want dan blijf je ergens tóch nog bezig. Alleen maar overgave aan het donker én mijn lichaam in. Yin, yinner, yinst. Dat leidde mij vooral dieper in verbinding met mijn (bij)nieren. Daarin ontvouwde zich een patroon…

Steeds begon eerst begon mijn onderrug wat te zeuren en verkrampen. Ervoer ik waar ik steeds alert ben geweest, over mijn grenzen was gegaan én wat ik allemaal heb gedragen. Daar ging mijn mind dan mee aan de haal waardoor de verkramping in mijn onderrug intenser werd. Als ik dan bewust mijn aandacht terugbracht naar mijn nieren en daar dieper in zakte, kwam ik bij nóg diepere vermoeidheid uit en bij diep verdriet. Als ik me daar aan overgaf smolt de verkramping samen met de tranen, viel ik in slaap en als ik dan wakker werd voelde ik dat ik wakker was geworden in een nieuwe realiteit. Dat ik weer een aantal lagen dieper was geland in mijn lijf. Opgeschoond. En diende de volgende laag zich na een tijdje weer aan… Zo pelde ik, of pelde mijn lichaam, laagje voor laagje af en zakte ik steeds dieper.

Grenzen

Het werd me helder dat ik mijn grenzen verbaal wel goed kan aangeven, maar vervolgens vrij snel, te snel, ‘mijn harmoniemodel’ het overneemt. Niet dat ik dan mijn grenzen bijstel. Maar wel dat mijn grens minder helder overkomt omdat ik meteen weer de verbinding met de ander maak. Naar de ander uitreik en daarmee mezelf meteen wat verlaat. ‘Het weer op me neem.’ Ik voelde letterlijk hoe ik mezelf dan fysiek wat uit mijn bekken til, mijn rug weer recht, borst vooruit, energetisch naar voren beweeg en ‘er weer voor ga’.

Daar in het donker heb ik heel veel op mijn rug gelegen. Met mijn knieën gebogen en voeten plat op de grond óf met mijn knieën opgetrokken. Mijn nieren wilden constant contact met de Aarde maken. Zich gevoed en gedragen voelen. Bedding voelen, zodat ze veiligheid konden ervaren en ontspannen. Aanwezigheid aan de áchterkant van mijn lichaam, in plaats van vooral aan de voorkant.

Tenslotte was er ook nog overgave aan het diepe verlangen me te laten sussen, koesteren, omarmen en dragen door mijn moeder en mijn oma. Bij hen kan ik rusten. Daar is mijn plek, in de lijn. Daar is rust, voeding en liefde, onvoorwaardelijk. En kom ik nog weer dieper aan in mijzelf. Zorg ik in de eerste plaats voor mij!  

Terug naar het licht

Zo kwam ik na 4 dagen en 5 nachten het donker weer uit (het witte licht in van het besneeuwde winterwonderland!). Diep ontspannen, heel veel losgelaten en de rouw daarvan nemend. Met heel veel belichaamde helderheid en verwondering. Een vernieuwde verdiepte verbinding met mijn lichaam. Aanwezig in lagen waar ik nog niet eerder was geweest. Het innerlijke weten dat ik mijzelf niet meer heb te verlaten.

En zoals altijd wanneer je je NEE helemaal toelaat, rijst uit de diepte ook de JA op! De JA om dicht bij mijzelf te blijven. Mijn JA naar diepe, liefdevolle en waarachtige verbinding. De JA naar ‘walk your talk’ en ‘practise what you preach’. Of lekker Hollands: geen woorden maar daden! De JA om op alle lagen voluit te LEVEN en niet te over-leven.

In het dagelijks leven

Dat heb ik mee naar huis genomen. En het is zo mooi om waar te nemen in het dagelijks leven. Als ik bijvoorbeeld thuis op de bank zit, dan neem ik waar dat de oude beweging in mij zich weer aandient. Dat er de neiging is mezelf weer wat uit mijn bekken te tillen om weer iets op me te nemen. En met dat ik die neiging waarneem, neem ik ook waar dat dat niet meer lukt. Mijn lichaam weigert gewoon. ‘Blijf zitten waar je zit en verroer je niet’ lijkt haar boodschap op zo’n moment te zijn. Mijn nieren strak tegen de leuning van de bank geplakt. Ik neem waar. Glimlach. En mag het nu anders doen.

En het mooie…met dat er zo wezenlijk iets is verschoven in mij. Met dat ik zó helder mijn grenzen heb gevoeld, aangegeven en daar niet meer omheen kan. Met dat mijn verlangen ook helderder is geworden ín mij. Verschuiven dingen óók in de buitenwereld. Iedere verandering begint écht in onszelf, in het diepe donker…

* Healing Tao is een prachtig holistisch, Taoïstisch systeem, gericht op de vrije doorstroming van levensenergie (qi of chi) om zo het zelfgenezend vermogen te stimuleren. De Healing Tao Qi Gong kun je zien als een meditatievorm die bestaat uit rustige fysieke bewegingen, ademhalingstechnieken en gericht aandacht. Sinds december 2025 ben ik gecertificeerd Healing Tao Associate Instructor. In mijn Vrouwencirkels krijgt dit langzaam maar zeker meer plek. Heel organisch en natuurlijk, zoals de Tao ook uitnodigt volgens de natuurlijke weg te leven. De Taoïstische orgaanmassage/Chi Nei Tsang die ik geef is de massagevorm binnen dit systeem. Daarbij worden de organen uitgenodigd en gestimuleerd om stagnatie los te laten en hun oorspronkelijke functie en energie weer optimaal te laten stromen. Voor een natuurlijk en gelukkig leven!