WAT IK AAN MIJN DOCHTER GEEF…

…geef ik tegelijkertijd óók aan mijn innerlijke meisje.

Mijn moeder overleed toen ik bijna 6 jaar was, zij is net geen 30 geworden. Inmiddels is mijn dochter bijna 12 en ben ik 47 jaar.

Moeders en dochters van alle leeftijden

Afgelopen dagen waren wij samen op het SpringFlower Festival. Een samenkomen van vrouwen van alle generaties. De jongste ‘deelneemster’ was een paar maanden oud en de oudste deelneemster was 79 jaar. Om van elkaar te leren, elkaar te zien en eren, elkaar te inspireren. Iedere vrouw/meisje in haar eigen leeftijdsfase, op haar eigen plek: Maiden, Mother, Maga en Crone.

Dochter van Moeder Aarde

Een heel dorp ontvouwde zich daar in de prachtige Drenthse bossen. De energie daar alleen al! Zo mooi en krachtig… Zoveel bedding van Moeder Aarde, de omhulling en wijsheid van de bomen, de overal verfijnde energie van de natuur en al haar wezens en elementen. We zijn allemaal dochter van Moeder Aarde.

Als meisje van de Veluwe kom ik altijd weer dieper thuis en in ontspanning bij bos en zandgrond!

Ik vind het zo’n groot geschenk dit samen met met mijn dochter te kunnen doen en ervaren. Om vele redenen.

Van meisje naar jonge vrouw

We zijn o.a. samen naar een inspiratiesessie over de menarche geweest, de eerste menstruatie. Zó mooi om haar daar samen met andere moeders en dochters op deze manier in te kunnen meenemen. In deze bedding.

Het gezellig samen voorbereiden op Springflower, de reis er naar toe, een plekje vinden om samen de tent op te zetten. Knus samen in een tentje slapen.

Hoe ze iedere keer weer uit kan vliegen naar de vriendinnen uit ‘haar tribe’. “Doei mam ik ga weer!”. Om altijd weer terug te kunnen komen op haar moment. Voor een praatje, een knuffel, samen eten of zwemmen, of omdat ze iets moois heeft gezien op het marktje…

Ik voel al een tijdje zo duidelijk en bewust dat alles wat ik aan haar geef, ik als moeder tegelijkertijd óók aan mijn eigen innerlijke meisje geef. Door zo met haar te genieten, geniet mijn innerlijke meisje dit alsnog.

Moeder en dochter in het alledaagse

En dat zit zéker niet alleen in zo’n heel mooi festival, maar eigenlijk in alles. In het kleine grootse alledaagse… Op haar verzoek tóch nog weer een keer mee naar school fietsen, ookal zit ze al in groep 8. Gewoon omdat dat zo gezellig is en ook geborgen voelt. Haar nieuwe kapsel samen uitzoeken en mee naar de kapper. Samen lasagne maken, haar lievelingseten. Ik lees haar voor, zij leest mij voor. Een potje rummikub spelen of samen gitaar spelen (zij haar stoere piraten liedjes!).

Zo is er eindeloos veel. Eindeloos veel waar ik dankbaar voor ben en van geniet. En wat mij innerlijk ook steeds completer en gevulder maakt. Niet doordat zij mij iets ‘zou moeten geven’, iets in mij opvult, maar doordat ik niet alleen aan haar geef, maar óók aan mijzelf, óók in mezelf opvul.

Dankbaar dat dit mij en ons gegeven is.